Gdy superbike przekracza 300 km/h, różnica między „bardzo szybkim” a absolutnie rekordowym motocyklem zaczyna zależeć od definicji. Pytanie, jaki jest najszybszy motor na świecie, ma więc kilka odpowiedzi. Wyjaśniam, który model prowadzi wśród motocykli produkcyjnych, co potrafi Kawasaki Ninja H2R i dlaczego rekord Ack Attack nie oznacza zwykłego motocykla drogowego.
Najszybszy motocykl zależy od przyjętej kategorii
- MTT 420RR deklaruje prędkość do około 439 km/h i jest produkowany w bardzo krótkiej serii.
- Kawasaki Ninja H2R to jeden z najszybszych seryjnych motocykli torowych, z silnikiem 998 cm³ i mocą 322 KM.
- Oficjalny rekord prędkości motocykla należy do streamlinera Ack Attack i wynosi 605,697 km/h.
- Lightning LS-218 pozostaje wyjątkowo szybkim motocyklem elektrycznym z deklarowanym wynikiem 350 km/h.
- Żaden z tych wyników nie oznacza, że daną maszyną można legalnie jeździć po polskich drogach.
MTT 420RR prowadzi wśród produkcyjnych motocykli
Jeżeli przez najszybszy motocykl rozumiemy maszynę produkowaną i oferowaną klientom, najmocniejszym kandydatem jest MTT 420RR Turbine Superbike. Producent deklaruje prędkość maksymalną ograniczoną przełożeniem na poziomie 273 mph, czyli około 439 km/h.
To konstrukcja zupełnie inna niż typowy superbike. Napęd stanowi turbina Rolls-Royce Allison M250-C20B, podobna do jednostek stosowanych w śmigłowcach. MTT podaje 420 KM i około 678 Nm momentu obrotowego. Dla porównania, współczesne litrowe motocykle sportowe zwykle oferują mniej niż 250 KM.
Ważny jest jednak szczegół, o którym internetowe rankingi często milczą. MTT 420RR ma powstać w serii ograniczonej do pięciu egzemplarzy, a deklaracja osiągów pochodzi od producenta. Nie należy traktować jej tak samo jak oficjalnego rekordu zmierzonego przez niezależną federację.
MTT określa ten model jako street legal, ale dotyczy to przede wszystkim rynku amerykańskiego. W Polsce sama możliwość kupienia motocykla nie oznacza automatycznie, że da się go zarejestrować. Potrzebne byłyby odpowiednie dokumenty, homologacja i zgodność z europejskimi wymaganiami technicznymi.
Dlaczego Kawasaki Ninja H2R wciąż jest najczęściej wskazywana
W codziennych rozmowach to właśnie Kawasaki Ninja H2R najczęściej otrzymuje tytuł najszybszego seryjnego motocykla. Powód jest prosty. To fabryczna, seryjna konstrukcja dużego producenta, zaprojektowana wyłącznie do jazdy po zamkniętym torze i wyposażona w doładowany silnik o osiągach niedostępnych dla większości motocykli drogowych.
Aktualna specyfikacja obejmuje czterocylindrowy silnik o pojemności 998 cm³, sprężarkę mechaniczną, sześciobiegową skrzynię oraz moc maksymalną 322 KM przy 14 000 obr./min. Nadwozie korzysta z karbonowych skrzydeł aerodynamicznych, które pomagają dociskać przód przy bardzo wysokiej prędkości.
W przypadku H2R często pojawia się liczba około 400 km/h. Trzeba zachować ostrożność, ponieważ Kawasaki nie podaje jednej oficjalnej prędkości maksymalnej jako parametru homologacyjnego. Wynik zależy od przełożenia, opon, ustawień elektroniki, warunków torowych i pozycji kierowcy.
Najważniejsza informacja dla polskiego motocyklisty brzmi jednak inaczej. Ninja H2R nie jest motocyklem drogowym. Brakuje jej wyposażenia wymaganego do normalnego ruchu, a aerodynamiczne elementy i wyczynowe opony mają sens przede wszystkim na torze.
Rekord absolutny należy do maszyny Ack Attack
Jeżeli pytamy o najwyższą oficjalnie zmierzoną prędkość pojazdu na dwóch kołach, odpowiedź brzmi Ack Attack. Według FIM streamliner osiągnął średnią prędkość 605,697 km/h na odcinku pomiarowym w Bonneville w 2010 roku.
Ack Attack nie przypomina jednak motocykla, który można kupić w salonie. To opływowa kapsuła z kierowcą schowanym wewnątrz, zaprojektowana wyłącznie do bicia rekordu. Napęd zapewniały dwa silniki pochodzące z Suzuki Hayabusa, a cała konstrukcja została podporządkowana minimalizowaniu oporu powietrza.
Ten przykład dobrze pokazuje, dlaczego same liczby bywają mylące. Rekordowa prędkość jest możliwa dzięki długiemu, stabilnemu nadwoziu, specjalnej nawierzchni, odpowiedniemu przełożeniu i wielokilometrowej strefie wyhamowania. Nie mówi natomiast, jak motocykl zachowuje się na zakrętach, w mieście ani podczas hamowania z prędkości autostradowej.
Najważniejsze modele i ich dane techniczne
| Model | Prędkość | Napęd | Status |
|---|---|---|---|
| MTT 420RR | około 439 km/h, deklarowane | Turbina, 420 KM | Bardzo krótka seria, deklarowana homologacja drogowa |
| Kawasaki Ninja H2R | około 400 km/h, zależnie od warunków | 998 cm³, doładowany silnik, 322 KM | Motocykl wyłącznie torowy |
| Lightning LS-218 | 350 km/h | Napęd elektryczny | Produkcyjny motocykl elektryczny, konfiguracja zależna od rynku |
| Ack Attack | 605,697 km/h | Dwa silniki z rodziny Hayabusa | Oficjalny streamliner rekordowy |
W tabeli celowo rozdzielam wartości deklarowane od oficjalnego pomiaru rekordowego. Dzięki temu nie stawiam obok siebie wyniku z homologacji, przewidywanej prędkości i rekordu ustanowionego na zamkniętym odcinku pomiarowym.
Na uwagę zasługuje także Lightning LS-218. Producent podaje 218 mph, czyli około 350 km/h, oraz przyspieszenie od 0 do 60 mph w czasie krótszym niż 2 sekundy. To ważna maszyna, bo pokazuje, że napęd elektryczny może konkurować z najlepszymi konstrukcjami spalinowymi nie tylko momentem obrotowym, lecz także prędkością maksymalną.
Dlaczego prędkość maksymalna nie mówi wszystkiego
Sam wynik na liczniku nie przesądza o tym, który motocykl jest najlepszy. Przy prędkościach przekraczających 300 km/h ogromną rolę odgrywa aerodynamika, czyli sposób, w jaki owiewki i skrzydła kierują powietrze wokół motocykla. Kilka dodatkowych kilogramów może mieć mniejsze znaczenie niż źle ustawiony docisk przedniego koła.
Liczą się również opony, temperatura asfaltu, wiatr i długość odcinka. Motocykl, który osiąga imponującą prędkość na pustej solnej równinie, nie musi być szybszy na torze z zakrętami. Z mojego punktu widzenia właśnie ten fragment porównań jest najbardziej przereklamowany, bo kierowca częściej korzysta z hamowania, przyspieszenia i stabilności niż z absolutnego maksimum.
Trzeba też odróżnić prędkość maksymalną od przyspieszenia. MTT 420RR ma ogromny moment obrotowy, H2R korzysta z doładowania, a Lightning LS-218 natychmiast przekazuje moment na tylne koło. W praktyce różnica w starcie spod świateł może być dla kierowcy bardziej odczuwalna niż końcowe 20 czy 30 km/h.
Najczęstsze nieporozumienie dotyczy także Dodge’a Tomahawka. Ta czterokołowa, koncepcyjna konstrukcja z silnikiem V10 bywa umieszczana w rankingach motocykli, lecz nie jest porównywalna z klasycznym jednośladem i nie ma potwierdzonego rekordu drogowego.
Która odpowiedź ma sens dla polskiego motocyklisty
Jeśli interesuje mnie najwyższa deklarowana prędkość produkcyjnego modelu, wskazuję MTT 420RR. Jeśli pytam o najbardziej rozpoznawalny seryjny motocykl torowy, wybieram Kawasaki Ninja H2R. Jeżeli natomiast chodzi o rekord świata na dwóch kołach, bez wątpliwości wygrywa Ack Attack z wynikiem 605,697 km/h.
Dla osoby, która chce rzeczywiście jeździć po drogach w Polsce, żadna z tych liczb nie powinna być głównym kryterium zakupu. Znacznie ważniejsze będą homologacja, dostępność części, serwis, działanie elektroniki, jakość hamulców i zachowanie motocykla przy prędkościach, które mieszczą się w realnych warunkach jazdy.
Najuczciwszy wniosek jest więc prosty. MTT 420RR jest najszybszym deklarowanym motocyklem produkcyjnym, Ninja H2R króluje wśród seryjnych maszyn torowych, a Ack Attack pozostaje absolutnym rekordzistą. Każda z tych odpowiedzi jest prawidłowa, ale tylko po doprecyzowaniu, jaki rodzaj szybkości naprawdę porównujemy.
